فرآیند ارزیابی اثرات محیط زیستی یکی از ابزارهای بسیار موثر برای بررسی فعالیتهای انسانی بر محیط زیست می باشد که آغاز کارکرد این نوع ارزیابی در سطح پروژه های انفرادی است که جهت تعدیل آثار محیط زیستی در سطح پروژه پس از تصویب و طراحی پروژه به کار می رود که این نوع ارزیابی قادر به تجزیه و تحلیل جامع یک سری از آثار و اقدامات متنوع انسانی (تجمعی، القایی، ترکیبی) نمی باشد و صرفا نقش تعدیلی ایفا می کند.در این راستا جهت رفع بحران های محیط زیستی یکی از تحولات اساسی، ارتقای کاربرد EIA به سطوح راهبردی یعنی سطوح مختلف فرآیند برنامه ریزی می باشد که تحت عنوان ارزیابی راهبردی محیط زیست مورد بحث قرار می گیرد و ابزاری است که عواقب محیط زیستی تصمیم گیریهای سطوح مختلف برنامه ریزی اعم از خط مشی گذاری، قانون گذاری، طرح ریزی و برنامه های عملیاتی را که در مجموع به عنوان سطوح راهبردی طبقه بندی می گردند را مورد ارزیابی قرار می دهد که در جهت تحقق توسعه پایدار شکل گرفته است.